ตอนที่ 14*
เลือดสีดำ

 

มีดที่แก้วปักลงไป จมมิดด้าม

สองมือของเธอสั่น ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมีแรงมากขนาดนี้ แก้วหอบหายใจ ถอนมีดออกจากกลางลำตัวของเขาอย่างช้าๆ มือของแก้วสั่น สั่นไม่หยุด แก้วไม่เคยคิดว่าแก้วจะตื่นเต้น หัวใจจะเต้นแรง เพราะแก้วจินตนาการถึงวันๆนี้หลายครั้ง หลายครั้งเหลือเกินในหัว จนเหมือนกับว่ามันเป็นกิจวัตรประจำวันอย่างหนึ่งของแก้ว ที่พอถึงเวลา แก้วก็แค่ทำมัน โดยไม่ต้องคิด ไม่ต้องรู้สึกอะไร

แต่นี่คงไม่ใช่วันซ้อมใหญ่แล้วสินะ เลือดจริงๆที่ทะลักไหลบ่าออกมาจากปากแผลใหญ่นั้น เปราะเปื้อนมือแก้ว แม้จะจิตนาการมานับครั้งไม่ถ้วน กลิ่น และความรู้สึกอยากจะอาเจียนนี้ คงไม่สามารถจำลองในหัวได้

มันไหล เปรอะเปื้อนไปหมด ทั้งใบหน้าของแก้ว ทั้งมือ เสื้อผ้า และพื้น แม้แก้วทำใจมาแล้วว่าต้องเจอสถานการณ์แบบนี้ แต่เธอก็ยังทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ทรุดเข่าลงไปที่หน้าศพของพ่อผู้เป็นที่รัก มือและหัวเข่าสั่นระริก ดวงตาจ้องมองแต่มืดที่อาบไปด้วยเลือดแดงๆที่เหมือนของปลอมนี้ เลือด มีแต่เลือดไปทั่ว

มันช่างสกปรก มันช่างเหม็น มันช่างเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยง แก้วไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เธอไม่สามารถแสดงสีหน้าใดๆออกมาได้ เหมือนเธอจะไปรับรู้อารมณ์ใดๆ ใจพยายามปิดจากอาการรับรู้ต่างๆ สมองปิดกั้นตัวเอง พยายามให้พ้นจากโลกภายนอก แก้วนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นร่วมสิบนาที เธอรู้ตัวอีกทีก็พบว่า สายตาของเธอกำลังมองเหม่อ ไม่รู้ว่ามีโฟกัสอยู่ที่ไหน เธอหันไปมองร่างของบุพการีช้าๆ พิจารณาบาดแผล มีดยังคงอยู่ในมือของเธอ

มีดยังคงอยู่ มือของเธอยังไม่หยุดสั่น มันยังสั่นนิดๆทั้งสองข้าง พอให้ได้รู้ว่า ร่างกายของแก้วคงมีปฏิกริยาตอบสนองต่อเหตุการณ์นี้จริงๆ แม้ใจจะหยุด ไม่รับรู้

เมื่อสายตาของแก้วหยุดที่ศพนั้น เธอจ้องมองศพ ใบหน้าของศพเหวอ อ้าปากค้าง ตาลืมเบิกโพลง ช่างน่าสะอิดสะเอียน กลิ่นแปลกๆนี่คือกลิ่นอะไรกันนะ? แก้วยกมือเปื้อนเลือดของเธอข้างหนึ่งขึ้นปาดเหงื่อที่ศีรษะ เลือดช่างคาวและเหนียว แม้จะแห้งไปแล้ว ก็ให้สัมผัสสากๆ เหมือนผิวหนังของสัตว์บางชนิด ร่างของแก้วเคลิอบไปด้วยเลือดแล้วสินะ คลุมร่างของแก้วไว้ ด้วยเปลือกของสัตว์บางชนิด

แปลก แทนที่แก้วจะรีบเขวี้ยงมีดทิ้งไป สติสัมปชัญะบางอย่างเรียกแก้วให้ฟื้นจากภวังค์ ให้แก้วนึกถึงอะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นนานแล้วมากๆ อะไรบางอย่างที่ตกตะกอนอยู่ที่ก้นของใจ

ฉับพลัน แก้วกระชับมีดในมือ และแทงจ้วงลงไปอีกแผล ต่ำกว่าแผลเก่าเล็กน้อย คราวนี้เหมือนว่าเรี่ยวแรงจะหดหายไป แก้วแทงได้ไม่ลึกเท่าแผลแรก แต่กระนั้น เลือดก็ไหลออกมามากขึ้น นองไปที่พื้น

แก้วยกมีดขึ้น แทงซ้ำอักแผลที่เดิม เลือกบางส่วนสาดกระเซ็นมาที่หน้าของแก้ว ใบหน้าของแก้วยังนิ่งสนิท ดูปราศจากอารมณ์ใดๆ*