ตอนที่ 10
ความรู้สึก*
ในฝันนั้น ผมเห็นร่างของแก้วแตกเป็นเสี่ยงๆ ผมสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึก แล้วเหมือนจะได้ยินเสียงแก้วแตกจริงๆ ผมลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินไปยังต้นตอของเสียง
ไม่มีแก้วแตก มีแต่ผมที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปข้างนอก
ฝนยังตกอยู่*
ตอนที่ 11
ชอบ*
“เมื่อเวลาชอบคนคนนั้นแล้ว เธอไม่อยากอยู่ใกล้ๆเขาเหรอ”
เด็กสาวนั่งไกวขาไปมา ริมหน้าต่าง แสงอาทิตย์กระทบแก้มของแก้ว เธอดูเปลี่ยนไปจากครั้งแรก ดวงหน้าฉายแววหม่นหมอง ดวงตาเหมือนทอดมองออกไปไกล ไม่มีที่สิ้นสุด เธอกำลังครุ่นคิดที่จะตอบผมหรือเปล่านะ ตอนที่ผมคิดว่า เธออาจจะไม่ตอบคำถามผมอีกแล้วเหมือนอย่างเคย และผมกำลังจะเอ่ยปากชวนเธอไปหาอะไรกินนั่นเอง เธอก็เผยอปากเล็กๆของเธอพูดออกมา
“ไม่รู้สินะคะ... มันบริสุทธิ์กว่านั้น”
ใบหน้าที่มองเห็นจากด้านข้าง ผมไม่รู้ว่าเธอกำลังรู้สึกอย่างไร เศร้า หรือว่า เจ็บปวด หรือว่า มีความสุข เหมือนกับว่า การได้ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ มองดูท้องฟ้าต้นไม้ โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย ก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอ
เธอไม่คิดจะไปหาคนรักของเธอเหรอ?
ผมเคยถาม แน่นอน คำตอบคือความเงียบ นานๆที เธอจึงจะตอบคำถามผมสักครั้ง ดังนั้น สิ่งที่เธอตอบจึงมีความหมายกับผมมาก บริสุทธิ์งั้นเหรอ เธอว่าความรักของเธอบริสุทธิ์ และของผมล่ะ? สกปรก?
การที่เราอยากจะเจอคนรัก อยากได้อยู่ด้วยกัน มันเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอ?
บางที เวลาที่ผมเห็นเธอชอบใส่ชุดสีขาว และเลือกชุดสีขาว ผมอดคิดไม่ได้ว่า อาจเป็นเพราะว่าเธอคิดว่าตัวเองสกปรก และอยากจะดูสะอาดขึ้นมาบ้างสักนิดก็ยังดี โดยการใส่ชุดสีขาว
แต่สำหรับผมแล้ว มันช่างเป็นชุดสีขาวที่หมองหม่นเหลือเกินเมื่อเธอเป็นคนใส่
เธอดูหมองหม่นขึ้นทุกวัน ผิดกับวันแรกที่เจอเธอ ผมไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกแบบนี้ว่าอย่างไรดี เหมือนกับว่า ความเศร้าได้จมเข้าไปในตัวเธอ จากวันแรกที่ผมเห็นเธอแค่ผิวเผิน ผมนอนกับเธอด้วยซ้ำ แต่มาวันนี้ ผมกลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไรนัก ที่จะต้องสัมผัสตัวเธอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรู้สึกผิด หรือว่า รู้สึกสงสารเธอ หรือว่าเห็นเธอบริสุทธิ์สะอาดเกินไปกันแน่
ไม่แน่ผมอาจจะแค่เห็นว่า เธออยากจะรักษาความบริสุทธิ์สะอาดของเธอไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ก็ได้ และผมไม่อยากไปทำลายความตั้งใจอันนั้นของเธอ แปลก ทั้งที่ผมคิดว่าเธอตั้งใจอย่างนั้น อาจจะตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ทำไมเธอถึงยอมนอนกับผม ไม่มีขัดขืนหรืออิดเอื้อน เหมือนกับ เธอปล่อยให้โชคชะตานำพาเธอไป ตามแต่คนรอบข้างจะทำอะไรกับเธอ เหมือนเธอคิดว่า เธอทำหน้าที่ของเธออย่างดีที่สุดแล้ว แต่เธอจะไม่ขัดขืน?
แปลกนะ ผมรู้สึกดิ้นรนทนไม่ได้ยังไงก็ไม่รู้ ผมควรทำยังไงดี ความรู้สึกแบบนี้เรียกว่าชอบหรือเปล่า นี่ผมชอบเธอไปเสียแล้วหรือนี่ และเธอล่ะ รู้สึกยังไงที่ต้องนอนกับผู้ชายแปลกหน้า เธอยังไม่รู้ชื่อผมด้วยซ้ำ เพราะเธอไม่เคยถาม เธอมาจากไหนกันนะ ผมอยากจะไขปริศนาทั้งหมด และจบเรื่องนี้เสียที แต่วันเวลาก็ช่างผ่านไปเชื่องช้า ผมอยากให้มีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นนะ ผมควรทำยังไงล่ะ นี่ผมร้อนรนเกินไปหรือเปล่า*
ตอนที่ 12
รอยยิ้มในห้วงคำนึง*
แก้วยิ้ม
เอาอีกแล้ว ในห้วงคำนึงของผม แก้วยิ้มอีกแล้ว เธอไม่ได้ยิ้มให้ผม เธอกำลังยิ้มให้กับอะไรบางอย่างในตัวเธอ ผมคิดว่า ผมคงเห็นรอยยิ้มของเธอค่อนข้างบ่อย แก้วเลยมักยิ้มเสมอ ในหัวของผม
แก้วมักยิ้ม ในเวลาที่ผมไม่คิดว่าเธอจะยิ้มแน่ๆ
อย่างตอนที่ญาติผู้ใหญ่ของเธอทำร้ายเธอ นั่นก็ทีหนึ่ง ผมกลัวจนขาสั่น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งที่เห็นเรื่องใช้กำลังมาก็มาก ฟาดฟันกับคนมาก็เยอะ แต่ผมก็ยังกลัว มันคงเป็นความกลัว ที่มาจากจิตใต้สำนึกของผมกระมัง ความกลัวที่ลึก มากกว่าการที่คนมาชกหน้าคุณ หรือหาเรื่องกับคุณ
แต่ที่ทำให้ผมประหลาดใจมากกว่า กลับไม่ใช่ ที่ผมขาสั่นกับเรื่องนี้ แต่ คือ ที่แก้วยิ้มต่างหาก รอยยิ้มของเธอใสดังแก้วบริสุทธิ์ เหมือนกลับจะบอกว่า “ไม่มีอะไรต้องกลัว ไม่มีอะไรเป็นปัญหา” เหมือนว่า เธอรับมือได้ทุกเรื่อง และเธอไม่รู้สึกอะไร
แก้วยิ้มออกมาเหมือนกัน หลังจากมีอะไรกับผม เธอไม่รู้จักผมหรอก แต่เธอก็ไม่ขัดขืน ผมมันก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษอะไรเสียด้วย ผู้หญิงไม่ขัดขืน ก็แปลว่าสมยอมด้วยอยู่แล้ว แล้วทำไมผมต้องเกรงใจ แต่ที่แก้วยิ้มออกมานี่สิ ผมชักจะหวาดๆ หรือว่ามันเป็นกลไกในตัวเธอ ที่กำลังปลอบใจตัวเธอเองอยู่นะว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน่า” ผมว่า รอยยิ้มแบบนั้นน่าเจ็บปวดกว่าเสียอีก ร้องไห้โฮออกมา อาจทำให้อะไรดีขึ้นเสียกว่า อย่างน้อยก็สบายใจขึ้น หรือให้คนรอบข้างได้รับรู้ความรู้สึกของเรามากขึ้น แต่แก้วอาจไม่ใช่คนแบบนั้น หรือว่า…คิดอีกที เธออาจจะไม่มีใครรับฟังความรู้สึกของเธอกระมัง เธอก็เลยเลือกจะไม่แสดงออกมาเสียเลย เพราะไม่มีใครรับรู้เข้าใจเธออยู่ดี ผมไม่อาจจะเข้าใจเธอได้
เหตุผลที่ผมรู้จักชื่อเธอ ก็เพราะญาติเธอนั่นล่ะ ที่เอ่ยชื่อเธอออกมา นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของความประหลาดใจในวันนั้นเหมือนกัน เขาเรียกชื่อเธอ ว่า แก้ว แก้ว แต่กลับเขวี้ยงเธอไปมา ไม่กลัวเธอจะแตกหรืออย่างไร แล้วยังคำพูดที่เสียดประสาท สะเทือนใจ นั่นอีก ผมคิดว่าคนเลวๆก็คงมีเยอะ แต่ไม่คิดว่า คนที่ไม่มีความเห็นใจคนอื่นอยู่เลยจะมีอยู่จริง
ตอนนี้แก้วก็เลยมาอาศัยอยู่กับผมอย่างเต็มตัวแล้ว ผมไม่ได้รังเกียจอะไรหรอก แต่จริงๆแล้ว ก็กังวลเรื่องเงินเหมือนกัน แต่เวลาผมมองแก้วที่นั่งนิ่งๆมองออกไปนอกหน้าต่างทีไร ก็ทำให้คิดว่า “ไม่เป็นไรหรอก” ผมคิดว่าผมหาเลี้ยงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งได้นะ ก็เธอก็ไม่ได้กินเยอะเสียหน่อยนี่นา แล้วเวลาที่สมองผมว่าง นั่นไง รอยยิ้มของเธอยามที่เธอเจ็บปวดนั่น ก็จะออกมาให้เห็น ผมคิดว่าผมอยากเปลี่ยนรอยยิ้มนั้นนะ อยากให้เธอมีความสุขจริงๆ ผมไม่รู้ว่า ผมรักเธอหรืออย่างไร หรือว่าเป็นแค่เพราะผมรู้สึกผิด ที่เหมือนๆจะข่มขืนเธอตอนที่เจอครั้งแรก ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองนัก แต่ก็เป็นเรื่องดี ที่เราอยากจะให้คนอื่นมีความสุขไม่ใช่หรืออย่างไร พอคิดได้แบบนี้ ผมก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง ชีวิตนี้ ได้ทำอะไรเป็นประโยชน์ เป็นความสุข กับคนอื่นบ้างก็คงจะดีไม่น้อย โดยเฉพาะกับคนอย่างแก้ว
ผมคิดว่า ผมอยากเรียนรู้จักเธอให้มากขึ้น เวลาที่เธอเศร้า จะได้ร้องไห้ออกมาจริงๆ เวลาที่เธอยิ้ม จะได้มีคนมองเห็นมัน ก็เพียงเท่านั้นล่ะ ความรู้สึกของผม*